 |
|
|
Omgeving: Natuurtoppers zeeland
Retranchement: De boomkikkers vragen veel onderhoud
De wallen van Retranchement zijn al uitgeroepen tot het mooiste natuurplekje van Zeeland. Beschutte hoekjes, kikkerputten, de hand van vestingbouwer Maurits nog zichtbaar. Lees verder.
Middelplaten: Als groen grijs wordt, verkassen de aalscholvers
De schorren aan de zuidrand van het Veerse Meer zijn niet toegankelijk. Maar vanaf de Muidenweg, die er pal langs loopt, zijn ze een open boek. Een wandeling op wielen deze keer, met zicht op wat ooit zee was. Lees verder.
Neeltje Jans: Binnen de kaders van wat de mens gemaakt heeft, natuurlijk
Neeltje Jans lijkt in beton gegoten. Alle kleur is even op vakantie. Waar wij over het tij gaan. Dat dachten we tenminste. De natuur moet zich vooralsnog strikt binnen de lijntjes van de waterbouwers houden. Lees verder.
Kruiningen: De nachten zijn onrustig als de wind het bos stem geeft
Waaibomenhout. Het bosje waar we wandelen, is begin jaren zestig van de vorige eeuw ingeplant.
Met dank aan de Heidemaatschappij. Iepen, essen, enkele populieren, een berk, wat elzen en eiken. Voor de houtwinning. Lees verder.
Nieuw-Namen: De Koninkse Dijk is een echte grens
Wandelen op de grens. In het verre oosten van Zeeuws-Vlaanderen is de overgang van Zeeland naar Vlaanderen tastbaar. Niet in het minst omdat de Zuid-Nederlanders tussen Nieuw-Namen en Clinge een dijk opwierpen, precies op de grens. Staatsen aan de noordkant, papen ten zuiden. Dat waren nog eens duidelijke tijden. Lees verder
De Weel: Schemer is een ruim begrip in deze tijd
Over de Deltaweg van Goes naar Noord-Beveland denderen we er blind langs. Sla eens af, bij de stoplichten, over een stukje Lange Weg richting Wolphaartsdijk. Dat is het oude stroomgebied van de Schenge. De binnendijken vertellen hun verhaal over tijden van eb en vloed. Lees verder.
Dreischor: Aan de oevers van de Gouwe
Het Dijkwater boven Dreischor heeft een lange geschiedenis. Bos en grasland wisselen elkaar in een bijna on-Zeeuwse setting af. De Grevelingen is onzichtbaar achter de dijk. Alleen al het vermoeden van open water kleurt het licht in de polder. Lees verder.
Landgoed Ter Hooge: De specht is een tijdlang de bink van het bos
Landgoed Ter Hooge is een toevluchtsoord. Voor dieren, en voor mensen. Stedelingen wanen zich er even in een aangelegd oerwoud, met mooie zichtlijnen op het kasteel. Lees verder.
Braakmanpolder: Braakman blijft altijd in beweging
De Zuidelijke Braakmanbossen zijn in deze herfstmaand een bezoekje meer dan waard. Een wandeling door een relatief jong bos, dat nog lang niet is uitgegroeid. Lees verder.
Nisse: Het heggengebied heeft de charme van weleer
Het heggengebied bij Nisse heeft nationale allure. Een stukje oudland met poelen en natuurlijke afscheidingen, dat kom je in Zeeland en in Nederland niet dikwijls meer tegen. Lees verder.
Oranjezon: De damherten laten zich gelukkig wel spotten
De Manteling van Walcheren. De naamgeving duidt op bescherming. Het vroegere waterwingebied Oranjezon is nu een natuurlijk wandelgebied waar je van de geëffende wandelpaden mag afwijken. Je loopt langs de duinvallei, maar je mag er ook in. Lees verder.
Noord-Beveland: Eerst klotst het water, dan ruist het riet
Noord-Beveland is getekend door de strijd tegen het water. Vooral de noordelijke kust biedt met een serie geschakelde inlagen een mooi beeld van hoe vroeger het water werd buitengehouden. Nu is het natuurgebied, een eldorado voor vogelaars. Lees verder.
Tholen: Rond het gors draait de wereld door
Het Rammegors tussen Tholen en Sint Philipsland is een enclave in een drukke wereld. Mensgemaakte natuur: eerst zout, nu zoet, straks weer zout. Lees verder.
Sint Jansteen: In het bos gaan de lanen over de grens
Het waterwingebied bij Sint Jansteen nodigt uit tot wandelen. Lange lanen met loofbomen beloven dat de herfst schitterend zal zijn. Het dekzand op de grens van Zeeuws-Vlaanderen wordt gekoesterd. Schrale gronden zijn schaars in Zeeland. Lees verder.
