• Vakantiehuizen
• Faciliteiten
• Omgeving
• Aanbiedingen

Dreischor

Aan de oevers van de Gouwe

Het Dijkwater boven Dreischor heeft een lange geschiedenis. Bos en grasland wisselen elkaar in een bijna on-Zeeuwse setting af. De Grevelingen is onzichtbaar achter de dijk. Alleen al het vermoeden van open water kleurt het licht in de polder.

Een enkele rommelklap in de verte. Onweer, dat kan er ook nog wel bij. Gelukkig blijven de donderkoppen op afstand, vooralsnog. Toch overheersen op het moment de grijze luchten. De zon schiet door de wakken en zorgt voor een levendig schaduwspel.

Knotwilgenlaan
Het is herfst. Nat van boven, soppig zuigende klei onder de laarzen. Ideale omstandigheden voor een wandeling. “Halverwege de Weg door het Dijkwater, een laantje met knotwilgen.”

Kees van der Meer van Staatsbosbeheer is altijd heel precies in zijn wegwijzingen. “Toch maar eens over een Tomtom nadenken”, merkt hij op nadat we hem diverse keren van onderweg hebben gebeld. De Schouwse polder- en dijkweggetjes lijken verdacht veel op elkaar als je er niet dagelijks komt.

Verdwaald
Najaarsstilte in de polder. Voor ploegen is het waarschijnlijk te nat. Ideale tijd voor roofvogels. Ze zitten overal in de polders in bomen en op weidepalen te wachten tot hun diner zich in het door natte tractorsporen getekende land aandient.

Een passerende auto, die op zoek is naar de Knotwilgenlaan halverwege het Dijkwater, kan hen niet verontrusten. Slechts één buizerd neemt de moeite om op de vleugels te gaan. Zijn we toch niet voor niets verdwaald.

Stevensluiswandeling
Het Dijkwater boven Dreischor is een gekend natuurgebied. Eeuwenlang was het meer water dan dijk. Schouwen werd er nog echt van Duiveland en Dreischor gescheiden door de Gouwe. Schepen vonden er hun weg naar Zierikzee. Er waren landbouwhaventjes, De Staart, Nieuwe Veer en Beldert. En Stevensluis.

De route die we vandaag lopen, is naar dat laatste haventje vernoemd, de Stevensluiswandeling. Meteen na de Knotwilgenlaan komen we in een beboomd deel. Een betonnen trapje geeft toegang tot de oude zeedijk, die een werende functie had toen er nog een open verbinding was met de Grevelingen.

Watersnoodramp
In 1953 waren er dijkdoorbraken, die nog altijd zichtbaar zijn in het landschap. Eenmaal uitgeschuurde stroomgaten zijn meestal diep en weten zich met verrassende hardnekkigheid in het landschap te handhaven. Na de Ramp werd er een nieuwe zeedijk aangelegd langs de Grevelingen, die van de oude dijk langs de Gouwe een dood weermiddel maakte.

Eiken en essen
Kees van der Meer zegt het in een ander verband: dood brengt leven. Dan heeft hij het over de bebossing van het gebied. Er staan veel eiken en essen. De meeste iepen zijn ten prooi gevallen aan de iepziekte. Zij vormen het dode hout dat ideaal is voor veel insecten. Waar ze zijn omgevallen, schieten wilgen op omdat de in het gebied grazende koeien er niet goed bij kunnen.

Zeedijk
De grazers komen overduidelijk wel op de oude zeedijk. De regen van de afgelopen dagen heeft het bovenlaagje van de dijk en het omliggende grasland zacht gemaakt; de in het gebied uitgezette hereford laten meteen decimeters diepe sporen achter.

Als Van der Meer zijn favoriete traject in de wandeling aan moet geven, kiest hij voor de zeedijk. Zicht op de Gouwe en verder weg op restanten van dijkdoorbraken. Brak water, de Grevelingen zorgt voor zoute kwel. De helft van het gebied is water, de helft grasland en bos.

Koekoeksbloem
Er zitten hele zanderige stukken tussen, waar de schelpen nog aan de oppervlakte komen. Orchideeën gedijen er. De gids noemt plantjes als de moeraswespenorchis en de addertong. De harlekijnorchis kwam vroeger in de meeste weilanden voor. Tegenwoordig staat het plantje op de rode lijst.

Dat het nog in het Dijkwater voorkomt, kan een beheerder alleen maar blij stemmen. Op Schouwen staat de orchidee bekend als de koekoeksbloem: de harlekijnorchis bloeit in april, de tijd dat de koekoek terugkeert uit het winterbivak in Afrika.

Schouwstrook
Na de zeedijk lopen we langs de rand van het bos. Een vers geploegde akker aan onze voeten, de klei is glimmend vet. We wandelen op een strook gras langs een sloot. Van der Meer noemt het een schouwstrook, geschikt om modder en plantresten uit een schoongemaakte sloot te laten drogen. We zien Dreischor in de verte.

Nadat we de lus in het parcours hebben gerond en op een geasfalteerd dijkje lopen, ligt Nieuwerkerk in de verte. Als de landbouwers het voor het zeggen hebben, zijn de einders ver weg.

Kijkgaten
We keren nog terug in het bos. Een muur met kijkgaten moet de illusie versterken dat alles wat loopt en vliegt ons nog niet heeft opgemerkt. Het ANWB-bord met informatie over de Stevensluis is pokdalig geworden en daardoor slecht leesbaar. Verderop wacht een bankje dat ongetwijfeld uitnodigend is als het droger en warmer is. Om de koeien op gepaste afstand te houden is er een cirkelvormige draadversperring aangebracht.

Hooirollen
De graslanden, die voldoende verschraald zijn, worden niet begraasd maar gemaaid. Zo is Staatsbosbeheer ook hooileverancier.

Volgens Van der Meer wordt de afzet de laatste jaren steeds problematischer. Nu zat het weer in de oogsttijd niet mee. Dat kan ook een verklaring zijn voor de honderd hooirollen die nog van het land moeten worden gehaald. Momenteel is het te nat, tractoren zouden het weiland kapot rijden.

Jacobskruiskruid
Wat zeker meespeelt is, dat Staatsbosbeheer het hooi aan de straatstenen niet kwijt kan. Paardenboeren beginnen meteen over het schadelijke Jacobskruiskruid, dat volgens hen op de natuurgraslanden groeit. Gevolg is dat het hooi zo weinig opbrengt, dat afvoer naar de compostering tegenwoordig de goedkoopste oplossing is.

Voorlopig liggen de hooirollen nog op het grasland. Ook dit dood materiaal doet ongetwijfeld leven.

Bron: PZC (2008)

Zoek uw vakantie en boek veilig gemakkelijk en snel.