• Vakantiehuizen
• Faciliteiten
• Omgeving
• Aanbiedingen

Kruiningen

De nachten zijn onrustig als de wind het bos stem geeft

Waaibomenhout. Het bosje waar we wandelen, is begin jaren zestig van de vorige eeuw ingeplant. Met dank aan de Heidemaatschappij. Iepen, essen, enkele populieren, een berk, wat elzen en eiken. Voor de houtwinning. Maar Staatsbosbeheer, die het gebiedje meteen naast de veerhaven van Kruiningen kreeg toegewezen, heeft nooit gekapt. Door de dichte beplanting bleven alle bomen ondermaats. Alleen aan de rand kregen ze voldoende licht en lucht, daar staan exemplaren, die je echt kunt omarmen.

Waaibomenhout. Het is niet het enige puntje van kritiek dat Jo Koeman heeft. Hoewel hij geen echte natuurgids is, weet hij waar hij het over heeft. Hij is 75 jaar en woont sinds 1985 midden in het gebied. Als hem iets niet zint, maakt hij instanties en de krant deelgenoot van zijn opvattingen. 

Rakker III mag mee, een levenslustig hondengeval van een maand of zeven, acht, dat – zeker weten – schromelijk verwend wordt door zijn baas. Nee, hij lijkt niet op de Dobermann op de verbodsborden, die Staatsbosbeheer aan het begin van sommige paden heeft neergezet.

Opvallend: de Dobermannen hebben een volwassen staart. Koeman vertelt dat hij de staarten er eigenhandig op geverfd heeft, hij is tegen couperen.

Besdragers
Onze gids heeft volop in de fruitbomenverkoop gezeten. Hij is nog altijd een actieve sierteler, bij wie je ondermeer dakplatanen en leilinden kunt aanschaffen.

Als kenner is zijn oordeel over de open plek aan de oostkant van het bos, waar natuurbeheerders een paar stroken nieuw plantgoed hebben gezet naast een oude boomgaard, niet mals. “Doodzonde'', zegt hij, “onkruid overwoekert de jonge hazelaar, meidoorn en andere besdragers. Het zal ooit goed komen, maar of ik dat nog zal meemaken?''

Herinneringen
Als we vlakbij de zeedijk vanaf de verharde polderweg het bos ingaan, wijst Koeman op een betonnen uitstulping. Het is het topje van een caisson, die in het najaar van 1953 werd gebruikt om de zee buiten te sluiten. Zijn vrouw Rie heeft slapeloze nachten als de wind het bos stem geeft. Het boekje met getijdetabellen ligt altijd onder handbereik.

De herinneringen buitelen over elkaar heen. Aan hoe het water door de Kadijk spoot, omdat er zoveel konijnengangen in zaten. Aan de veerboot de Dordrecht, die door het dijkgat naar binnen werd geslagen en de volgende ochtend op de Polderweg lag. Aan Jopie Dek, die vier dagen na de rampnacht – toen eb en vloed nog steeds vrij spel hadden – twee paarden levend in een schuur aantrof. Elke keer als het water steeg, stapten ze met hun voeten in de ruif en staken hun koppen door de zoldering, waarvan ze de planken hadden los geramd.

Diepe welen
Jo Koeman heeft afgelopen zomer nog de diepte van de welen gepeild. Minstens 8,5 meter. In de grote plas, meteen onder de zeedijk, zoekt hij verkoeling als het echt zomert. De iets meer naar binnen gelegen weel vindt hij daarvoor niet helder genoeg.

Het is best drassig op ons rondje. Een lage polder. 'Als de dijk het begeeft, verdrinken we als ratten', had zijn vrouw eerder bij de koffie gezegd.

Appels en peren plukken
Even naar het westen – bij de onttakelde veerhaven – maken bulldozers en shovels het terrein bouwrijp voor een nieuwe woonwijk. Koeman: “Als je een indruk wilt hebben hoe het er hier in de polder uitzag nadat de dijk gedicht was en er net zand was opgespoten, dan moet je daar maar eens gaan kijken. Ze hogen het terrein nog behoorlijk op ook.”

De verwilderde boomgaard aan de rand van het gebied levert nog steeds peren en appels. Erg in trek bij de inwoners van Kruiningen, zegt Koeman. Alleen voor de Benoni – een vroege zomerappel – zijn te weinig liefhebbers langs geweest. 

Oliedepot
We stuiten op nog een stukje recente geschiedenis. Op het eerste oog is het niet meer dan een kist, die om een afsluiter van een pijpleiding is heengebouwd. DPO, Defensie Pijpleidingen Organisatie, staat er op een info-bordje. 

Ook het leger maakt een verteller van de gids. Dertig jaar werkte hij voor die dienst. Thuis bewaart hij het blauwgrijze jasje, met twee strepen op de mouw – korporaal eerste klas. Het is puntgaaf.

Koude Oorlog
In wat nu zijn siertuin is, lag tot een jaar of tien geleden een oliedepot van de NAVO. Aangelegd half de jaren vijftig, toen rood een gevaar was en de Koude Oorlog de wereld in duidelijke vrienden en vijanden verdeelde. Vier bovengrondse tanks van elk vijfduizend kuub, 20 miljoen liter kerosine en andere brandstoffen.

Koeman maakte aanvankelijk deel uit van het militaire team dat in een vijfploegendienst voor een 24-uurs bewaking zorg moest dragen. Vanuit het depot liepen er leidingen naar Woensdrecht en Rotterdam. Tijdens de Golfoorlog in 1990 was het alarmfase rood. Er werd volop brandstof richting Schiphol gepompt. 

Kippen in een kaartverkoophokje
De kippen zijn nieuwsgierig, als we de ren binnenstappen. Daar, wijst Koeman naar een houten bekisting, daaronder zit nog een afsluiter van het leidingennet van het oliedepot. En kijk... hij glimt van trots: het onderkomen van zijn kippen is een kaartverkoophokje, dat hij van het opstelterrein van de veerboot heeft laten halen. 'Toegelaten hoogte max. 3,90 meter' – de tekst is niet eens vervaagd.

Achter zijn huis is het oliedepot verdwenen. Hij heeft geprobeerd om de tanks te behouden, ze zouden een ideale slaapplaats voor vleermuizen geweest zijn. De gemeente voelde er niets voor. 

Waaibomen
Door de bomen heen gloort een enkele jaren geleden aangelegd plas-drasgebied. Zeker achthonderd bomen zijn er gekapt. Ja, het waren waaibomen.

Bron: PZC (2008)

Zoek uw vakantie en boek veilig gemakkelijk en snel.